Maen Florin (°1954, Kleine-Brogel, België) is een beeldend kunstenaar die woont en werkt in Schelderode, nabij Gent. Ze studeerde beeldhouwkunst aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten in Antwerpen en aan Sint-Lucas in Gent. Van 1979 tot 2014 gaf zij les in het volwassenenonderwijs aan de Academie in Gent.
Sinds het midden van de jaren 1980 ontwikkelt Florin een uitgesproken beeldhouwkundige praktijk. Haar artistieke doorbraak kwam er in 1983 met De Blauwe Vogel, een beeld van een jongetje dat probeert te vliegen, geïnspireerd door haar pasgeboren zoon. Dit beeld markeerde het begin van haar eigen beeldtaal. Er volgden expressieve, kleurrijke sculpturen in beschilderd gips en brons, met aanvankelijk een reeks danseressen en later mythologisch geïnspireerde figuren. Die worden getoond in een eerste solotentoonstelling in het ICC in Antwerpen. In 1990 realiseert zij Landschap voor het Nieuwe Kerkplein in Haarlem (NL). Het is haar eerste beeld voor de publieke ruimte.
Rond 2000 maakt Florin een reeks van zeven gewonde adolescenten, waaronder Secrets en Silence. In 2005 komt De Bloemenvrouw op een dorpsplein te staan. Nadien komen onder meer De Wolkenblazer (2008) en De Roze Kop(2010). Gedurende ongeveer tien jaar realiseerde zij zowat jaarlijks een publiek kunstproject. Vanaf 2007 werkte zij ook aan haar zogenaamde ‘poppen’, beelden samengesteld uit verschillende materialen, vertrekkend vanuit het idee dat sculptuur als bemiddelaar kan fungeren tussen innerlijke beleving en de buitenwereld.
In 2014 besluit Maen Florin een masterclass keramiek te volgen. Dat zal haar praktijk een nieuwe wending geven. Vanaf 2015 maakt zij levensgrote keramische hoofden. Het zijn geen portretten, maar samengestelde, archetypische gezichten, gevoed door haar herinnering, door fotografie en schilderkunst, met referenties aan onder meer Velázquez en Soutine. Deze koppen zijn in zichzelf gekeerd. Zij hebben vaak gesloten ogen en achter hun gelaatsuitdrukking ligt een volledig leven besloten – herinneringen, kwetsbaarheid, mislukkingen en hoop.
In 2016 stelde Florin deze hoofden tentoon op het Kunstenfestival van Watou. In 2018 volgde een residentie aan het Europees Keramisch Werkcentrum (EKWC) in Oisterwijk (NL), waar zij acht monumentale hoofden realiseerde. In de tentoonstelling Playing at Being Human (2020) in Mechelen toonde ze naast koppen ook nieuwe rechtopstaande figuren. Tijdens de coronaperiode maakte zij monumentale piëta’s in keramiek, waaruit haar eerste ‘bomen’ ontstonden. Sindsdien vormen bomen een centraal motief in haar werk.
Vanaf 2020 werkt Florin aan een nieuwe reeks iconische sculpturen waarin mens dier en plant in elkaar overvloeien. Deze fantasmagorische, vaak vrouwelijke figuren verwijzen naar door de mens veroorzaakte mutaties en de ingrijpende transformaties van het milieu. Ze belichamen een beschermende, voedende en moederlijke kracht en onderzoeken vervorming en verbondenheid, kwetsbaarheid en zorg in een wereld in transformatie.
Klei speelde altijd een belangrijke rol in Florins werk, aanvankelijk als tussenmateriaal, vandaag als eindmateriaal. Haar sculpturen worden rechtstreeks uit klei opgebouwd en afgewerkt met een eigen glazuurproces, bestaande uit transparante, aquarelachtige lagen. Deze gelaagde techniek verleent haar werk een bijzondere diepte en intensiteit. Het creatieve proces – een samenspel van intuïtie, toeval en materie – vormt daarbij een centrale motor.
De voorbije jaren nam Maen Florin deel aan talrijke tentoonstellingen en projecten in binnen- en buitenland, waaronder de Beaufort Triennale aan de Belgische kust (2021), Le Voyage à Nantes in Frankrijk (2023), ISELP Brussel (2023), de Biënnale voor Keramische Kunst in Zuid-Korea (2024), het KMSKA Antwerpen (2024), Horst Arts & Music Festival (2025) en ARTZUID Amsterdam (2025).
Teksten
2024 – Samen met de wereld: De wereld in evenwicht brengen – Gyeonggi Ceramics Biennale
2023 Guy Duplat – Maen Florins vreemde paradijs – La Libre Belgique
2023 Christine Vuegen – Maen Florin Strange Paradise, ISELP Brussel – Glean nr1
2023 Persbericht ISELP – Maen Florin Strange Paradise
2023 Jenna Darde – Pacific (Le Voyage à Nantes)
2023 Jenna Darde – Commedia (Le Voyage à Nantes)
2023 Catherine Henkinet – Hybrides – Na de vloed
2022 Johan September – Out of Paradise
2022 Emmanuelle Indekeu – Fundamental Occurences (fr)
2021 Jean Michel Bottequin – Histrion
2021 Jozefien Van Beek – De puppet master in Maen Florin
2021 Maen Florin – Gids Beaufort
2020 Koen Leemans – Playing at being Human
2019 Annelies Vanbelle – Maen Florin, de solide stem van breekbare beelden – The Art Couch
2018 Hans Martens – Paradox en ambiguïteit
2018 Erno Vroonen – Enkele reflecties bij de tentoonstelling Illusion van Maen Florin
2017 Stefan Hertmans – Het gebochelde mannetje diep in ons
2017 Marc Ruyters – Over terugkijken en zwijgen
2017 Guido De Geyter – De kracht van onvolmaaktheid: de visionaire beelden van Maen Florin.
2016 Johan Debruyne ‘De kracht van het mededogen’ – Een thuis voor de creaturen van Maen Florin – Hart – Kunstenfestival Watou (pdf)
2016 Koen Van Boxem – Requiem voor Watou – De Tijd (pdf)
2015 Ann De Winne – La commedia
2013 Marc Ruyters – Elk met onze eigen kwetsuren – H ART
2013 Hans Martens – Maen Florin: Silent Conversation
2010 Frank Maes – Spiegeltje, spiegeltje. Over de recente sculpturen van Maen Florin